MERHABA…

MERHABA

ÜZGÜNÜM!

Ben ülkemde bu kadar az kitaplara az ilgi olduğu için çok ama çok üzgünüm.

İlk kitabımda bile yaşamadığım hayal kırıklığını şimdi yaşıyorum. Ben istedim ki herkes kitap okusun dein denizlerde geiz farklı ufuklara bir baksın. Düşlesin hayallerinde gezinsin. Yeni hayaller kurmayı öğrensin ve çocuklarına öğretsin. Ben istedim ki anneler ve babalar arasında kitaplar köprü olsun. Dedeler ninelerle torunları arasında bir yol olsun. Kitapların herkese farklı ufuklar açıp güzel düşler kurdurup güzel şeylerii düşlemeyi öğretsin ama malesf bu kadar ilgizilik beklemiyorum. Malesef aileler çocuklarına hediye olarak artık kitap vermiyor. Yeni yıl hediyesi tatil hediyesi , doğım günü hediyesi olarak bir kitapla onlarla bağ kurmuyor. Onlarla oturup kitap okuyup bir anı paylaşmıyor çok üzücü . Ben hep okumayı seven bir dedenin torunu olamka övündüm ancak zor şartlarda okmaktan vazgeçmeyen o dedeler aileler yok oldu galiba nesnel dünyanın esiri olduk. Keşke böyle olmasaydı. Herkes düşler paylaşsaydı. Herkes hikayelerdeki bir karakteri örnek alıp onu annesiyle babasıyla dedesiyle kardeşiyle arkadaşıyla paylaşarak heyecanlansaydı. Sonuç üzgünüm malesef bizler neden böyle olduk bilmiyorum. Belkide hata bende düşlemeyi sevdirmek istedim. Malesef o günler ölmüş. Herkes adına üzgünüm kendi adıma yıkmadım diyemiyorum.

Yorum bırakın