ODUNCU İLE AZRAİ

ODUNCUYLA AZRAİL
Bir zamanlar yoksul ve yaşlı bir oduncu varmış. Yaşlılk bir yandan bir yandan işi belini bükmüş.
Günlerden bir gün yaşlı oduncu odun kesip yüklemiş sırtına . Ahlaya uflaya yürümeye başlamış. Yürümüş yürümüş eve de yaklaşmış ama artık adım zor atıyormuş. Bakmış olacak gibi değil odunları bırakıp oraya oturmuş. ‘ Nedir .Şu dünyada çektiğim? Bir gün rahat nefes alamadım. Kim var benden yoksul? Dur yok? Dinlen yok? Ekmeksiz kaldığım gün çok. Çoluk , çocuk bir taraftan. Vergisi;askeri,tahsildarı bir taraftan. Borç gırtlağa dayanmış. Yeter artık bitsin bu işgence: Azrail neredesin ?
Sen misin Azrail i çağıran. Azrail hemen yaşlı adamın başına dikilmiş.
Azrail: ‘ Beni neden çağırdın ?’ demiş.
Yaşlı adam Azrail li görünce ne yapacağını şaşırmış.
Yaşlı adam. ‘ Ah ben seni neden çağırıyım. Şu odunları sırtıma ver diye çağırdım ‘ demiş.’ Canımı almaya kalkma sakın . Nede olsa yakında alacaksın ‘ demiş.
Jean de La Fontaine.