ODUNCU İLE AZRAİ

ODUNCUYLA AZRAİL

Bir zamanlar yoksul ve yaşlı bir oduncu varmış. Yaşlılk bir yandan bir yandan işi belini bükmüş.

 Günlerden bir gün yaşlı oduncu odun kesip yüklemiş sırtına . Ahlaya uflaya yürümeye başlamış. Yürümüş yürümüş eve de yaklaşmış ama artık adım zor atıyormuş. Bakmış olacak gibi değil odunları bırakıp oraya oturmuş. ‘ Nedir .Şu dünyada çektiğim? Bir gün rahat nefes alamadım. Kim var benden yoksul? Dur yok? Dinlen yok? Ekmeksiz kaldığım gün çok. Çoluk , çocuk bir taraftan. Vergisi;askeri,tahsildarı bir taraftan. Borç gırtlağa dayanmış. Yeter artık bitsin bu işgence: Azrail neredesin ?

 Sen misin Azrail i çağıran. Azrail hemen yaşlı adamın  başına dikilmiş.

 Azrail: ‘ Beni neden çağırdın ?’ demiş.

 Yaşlı adam Azrail li görünce ne yapacağını şaşırmış.

 Yaşlı adam. ‘ Ah ben seni neden çağırıyım. Şu odunları sırtıma ver diye çağırdım ‘ demiş.’ Canımı almaya kalkma sakın . Nede olsa yakında alacaksın ‘ demiş.

  Jean de La Fontaine.

Değerlendirme: 1 / 5.

Yorum bırakın