TAMİRCİ

TAMİRCİ
Aradan bir iki gün geçmişti ki işte değişiklik geldi. Kızlar artık gece vardiyasında çalışacaklardı ve babası iki kız için endişelenince onları işe götürüp getirmeye karar verdi. Bu sırda kızın yaşamaya başladığı mahalleyide görüyordu.Mahalle fena değildi. Aile evinin küçücük bir odadan ibaret olduğunu duyunca onlara taşınması için ısrarlar başladı. O zaman teyze devreye girdi ve kızn arkadaşı ve ailesini yemeğe davet etti. Yemekte iki taraf birbirini çok sevdi ve iyi anlaştılar. Ancak aile evlilik ve taşınmada ısrarcı olunca teyze ‘ O artık benim kızım . O isterse onu nüfusuma almaya hazırım. İsterse benim evimde de yaşayabilir. Yaşı uygun yalnız yaşamak istediği için karışmıyorum. Eş konusuna gelince üzücü bir deneyimi var. Onun çekinmesine saygı duyuyorum. Doğru kişiyi bulduğunda bende onun yanında olup evlenmesi için elimden geleni yapacağım. Kızım sen ne dersin ‘. Dediğinde kızın arkadaşı ve ailesi çok sevinmişlerdi. Sonunda kızın bir annesi vardı. Kız teyzeye sevgiyle sarılıp ağladığında herkes hüzünlendi. Gözlerden yaşlar süzüldü ‘ Ben sizi annem gibi görüyorum. Tabii kızınız olurum ama onlarda benim ailem . O benim arkadaşım değil tek kız kardeşim. Onların isteğine hak versemde evimden taşınmak istemiyorum. Evlilik konusu evet o gençler iyilerdi ama ben yeni işe girdim ve biraz zor bir ilişki yaşadım. Biraz düşünmeye ihtiyacım var. Siz beni anlıyorsunuzdur umarım ‘ Herkes o andan itibaren bir süre sessiz kalmaya karar vermişti.
İlknur Aydın.